Mulago

De special Care Baby Unit in het Mulago hospital in Kampala (Oeganda)

Het Mulago ziekenhuis is gevestigd in de hoofdstad Kampala in Oeganda.
Hier bevind zich de enige couveuseafdeling van het land.
Het ziekenhuis werd geopend in 1962, als geschenk van de Britten, die na een koloniale tijdperk uit het land vertrokken.
De Engelse taal wordt nog steeds veel in het land gesproken.
Het is een groot ziekenhuis waar ook mensen worden opgeleid.
Tijdens mijn bezoek in mei 2007, viel het me op, dat de meeste spullen waar men mee werkt, mijn inziens ooit donaties zijn geweest. Zo zijn er ook nog veel spullen daterend uit de begintijd.
De couveuses die er staan, zijn er in alle soorten en maten. Zo waren er nog couveuses met draaimanchetten. Ook stond er een mooie transportcouveuse, die als gewone couveuse werd gebruikt, want er valt daar niets te transporteren.
De kinderen gaan of dood of als ze beter zijn met moeder mee naar huis,hoe klein ze ook nog zijn.
Bij sommige couveuses, die het niet meer doen, hebben ze lampen in het onderstel aangebracht, waar ze warmte mee kunnen geven.
Er zijn contactpunten voor zuurstof in de muur, maar veel te weinig. Dus maken ze van één slang meerdere slangen. Hier geven ze de baby’s dmv een snorretje zuurstof mee.
Deze snorretjes worden wel 1000x hergebruikt. Deze zijn vast ook ooit een donatie geweest.
Op mijn vraag, tijdens mijn bezoek daar, wat ze doen als ze vol liggen, keken ze me verbaasd aan.
Ze liggen namelijk nooit vol, want er zijn geen uitwijkmogelijkheden, zoals hier in Nederland naar een ander ziekenhuis.
Ze leggen de kindertjes dan gewoon op tafel.
De moeders worden volledig ingezet bij de zorg. Verpleegkundige handelingen worden door verpleegkundigen verricht.
‘s Avonds en 's nachts is er soms maar één verpleegkundige aanwezig door personeelsgebrek.
Vandaar is het idee geboren om ze een paar maanden te ondersteunen.
Ze zijn erg blij met vrijwilligsters en hebben soms vrijwilligsters uit Amerika.
Bewakingsmonitoren zijn er niet aanwezig, dus elk paar ogen meer kan levensreddend zijn.
Eind februari 2008 ben ik samen met mijn dochter Jorien, die in haar 3e jaar van de opleiding verpleegkundige zat, naar Oeganda afgereisd en hebben daar een handje kunnen helpen.
Het was een zeer indrukwekkende ervaring. Alle dagen stierven er kinderen, die soms met een simpele handeling gered konden worden.
Wat voor ons soms ook erg frustrerend was, dat er dagen waren dat er geen medicijnen, handschoenen, spuiten etc. waren.
En dan te weten dat er in Nederland zoveel wordt weggegooid.
De meeste spullen in het ziekenhuis zijn afdankertjes van de Westerse wereld, waar ze erg blij mee zijn, maar wat vaak ook niet goed functioneert.
De meeste couveuses werkten niet en wat ons erg trof, was dat de baby’s het vaak zo koud hadden.
De kinderen worden wel geboren uit een moeder van 37° C, maar werden gelijk na de geboorte nat ingepakt in een doek.
Pampers hebben ze niet, dus de doek wordt alleen maar natter en natter. Een temperatuur van 33°C of 34°C was dan heel gewoon.
Kruiken of een andere warmtebron was er niet, dus moesten de baby’s op eigen kracht zich opwarmen naar een normale temperatuur.
Graag zou ik de volgende keer dekentjes ed mee willen nemen.
De komende jaren vervangt mijn ziekenhuis (MCA) de dichte couveuses voor nieuwere modellen.
Ik heb de toezegging gekregen de “afgedankte” couveuses aan het Mulago hospital te schenken.
Eind 2009 wil ik deze daar gaan installeren en scholing geven over de temperatuurregeling.

Onze belevenissen van 2008 blijven nog even staan op de weblog Mariëtte & Jorien