In 2012 hebben Ria, Anneke en Mariëtte kennis gemaakt met de bewoners van een dorpje tegen de Congolese grens.
Dit was de ‘homevillage ‘ van Elijah, hun tolk in Jjaja Bbanga.
Zij waren de eerste blanke mansen die deze plaats aandeden.
Tijdens hun verblijf zijn zij lid geworden van de Muzigitti familie en hebben zij Afrikaanse namen gekregen:
Masika, Kabugho en Biira.
Deze familie heeft een eigen stichting opgericht en wil samen met de dorpsbewoners streven naar een mooi doel over 10 jaar.
Zo willen ze graag, dat alle mensen in een bakstenen huisje wonen in plaats van een lemen hut.
Onderwijs voor alle kinderen staat ook hoog op het verlanglijstje. Aan deze punten wordt al hard gewerkt,
vooral door de vrouwengroepen, die door samenwerking, handarbeid, landbouw en veeteelt proberen geld te verzamelen.
Qua gezondheidsvoorzieningen is er een Health Center II aanwezig, waar men overdag terecht kan voor de hoognodige medicijnen.
Op het gebied van moeder en kind is er niets aanwezig.

De zwangere vrouwen komen door de rivier vanuit Congo om hier in een hutje te bevallen.
De vrouwen bevallen momenteel bij een ‘traditional birth attendent’( TBA),
dit is een vrouw die door overlevering van moeder op dochter de vrouwen helpt tijdens de bevalling.
Hygiëne is vaak ver te zoeken

Eén van de millenniumdoelen is het terugbrengen van de moedersterfte.
Dit is eigenlijk vrij eenvoudig en met weinig middelen te doen,
door de vrouwen tijdens hun zwangerschap en bevalling te begeleiden.
Vandaar dat de volgende stap een kliniek is, waar de TBA bij betrokken wordt.
Zo wil de stichting Een Betere Start nu in dit gebied een kliniek opzetten, in eerste instantie gericht op bevallingen en moeder en kind. Maar hiernaast ook een functie als gezondheidscentrum voor andere ziekten.

In juni 2013 is Mariëtte terug gegaan naar Kasese en heeft diverse gesprekken gehad met lokale regeringsleiders. Dit leidde tot het positieve resultaat, dat de regering het personeel voor de kliniek gaat leveren en bekostigen. In een bijeenkomst met de bevolking van Kisolholho is besproken, dat de gemeenschap zelf, samen met de regering, verantwoordelijk is voor het succes van de kliniek. De vrouwen zijn al begonnen met het maken van de bakstenen en de reeds aangekochte grond is door de bevolking bouwrijp gemaakt.

Mei 2014: De bouw gaat heel voorspoedig!
Mariëtte is afgelopen week naar Oeganda geweest om dit met eigen ogen te aanschouwen.
Ze was onder de indruk. De verwachting is, dat de kraamkliniek over een maand helemaal voltooid is.
Dan is het wachten op de container uit Nederland met medische spullen.
Ondertussen kan er gebouwd worden aan een placenta put, latrines, verbrandingsoven, septic tank en voorzieningen voor het personeel.
Met de lokale regeringsleiders zijn weer goede afspraken gemaakt. Zij zijn er opgebrand om er een succes van te maken.
Ook is het idee ontstaan om de elektriciteit naar dit dorp door te trekken, zodat de gehele bevolking hier profijt van heeft.

September 2014:
Anneke en haar dochter Josien hebben samen met Mariëtte weer een bezoek gebracht aan Kisolholho.
Deze keer niet alleen om de voortgang te bekijken van de kraamkliniek, maar ook om de bruiloft bij te wonen van onze projectpartner ter plaatse.
Elijah trad in het huwelijk met Gladys op 27 september. Josien had de eer om één van de bruidsmeisjes te mogen zijn.
Deze dag werd ook hun dochtertje van 3 maanden oud gedoopt met de namen Mariëtte Ria Rayligt Rouben.
Mariëtte was één van de “godparents”.
En natuurlijk zijn we aan het werk geweest bij de kliniek. We hadden gehoopt, dat de container vol met medische spullen, waaronder ziekenhuisbedden etc. gearriveerd was.
Helaas moet deze nog ingeklaard worden bij de douane.
Wel hebben we geschilderd , plannen gemaakt, een ochtend meegedraaid bij een andere maternity ward, waarbij we ook getuige waren van de geboorte van een gezond jongetje, gesprekken gevoerd met werklui en loodgieter en bouwtekeningen gemaakt.
Kortom, weer vruchtbare dagen!

Eind maart 2015 :
Is Mariëtte, samen met twee zussen Truus en Carolien, weer naar Oeganda afgereisd.
Een uitdaging stond voor de deur: ze wilden de kraamkliniek binnen 5 weken openen, maar dan moest er nog heel wat gebeuren.
En ze zijn hard aan het werk gegaan. Er werd schoongemaakt, behangranden geplakt, plakplastic op de ramen, gordijnen genaaid, ingericht en weer schoongemaakt. Door al het stof is dit helaas een snel terugkerend iets.
De container stond al enige tijd klaar om uitgepakt te worden en de bevolking liep dan ook uit, toen de containerdeuren open gingen. Met zijn allen hebben we deze leeggehaald. Zelfs hele kleine kinderen hielpen mee.
Na 3 weken werden Truus en Carolien ‘afgelost’ door Ria Sneekes. En na hard werken door hen, maar ook alle werklui met timmeren, schilderen etc. etc. is het gelukt om de kliniek officieel te laten openen door de belangrijkste persoon van het district ‘chairman IV’. De kliniek zag er met de ‘afgedankte’ Nederlandse spullen prachtig uit. Ondertussen zijn er al vele baby’s geboren !
In de 5 weken dat Mariëtte, Truus, Carolien en Ria er waren hebben ze naast hun werk in de kliniek ook een BH-markt en kledingmarkt gehouden. Vooral de BH-markt was hilarisch, voor de meeste vrouwen een eerste ervaring met het dragen van een BH. Weken later werd Mariëtte in een verder gelegen plaats aangesproken door vrouwen die ook graag een BH wilde. De tamtam had gewerkt!

Maart 2016 :
Een jaar zijn we niet geweest en dat is te lang! Ze hebben onze support zeker 2x per jaar nodig.
Zie het als een stoomlocomotief die rustig doorgaat, maar waarbij de wagonnetjes erachter uit het spoor zijn geraakt. Wij zijn er dan weer om die weer op het spoor te zetten. Ook deze keer moesten we het een en ander weer ‘recht breien’. En dat bestond vooral uit het voeren van gesprekken. Eén belangrijk gesprek was met de districts-regering. Die had ons de vorige keer beloofd de slarissen van de medische staf te betalen en dat was tot op de dag van vandaag niet gebeurd. Het stond nog niet op hun begroting, maar het zou gaan gebeuren. Een ander "issue” was die van de grond achter de kliniek. Deze is ons geschonken door de grootmoeder, maar nu dacht één van haar zonen hier toch aanspraak op te kunnen doen. Wij hebben gesprekken met de familie gevoerd en de grond van de oom opgemeten en naar verhouding uitbetaald

Maart 2017:
Helaas heeft het door een verkeersongeval van Mariëtte weer een jaar geduurd voordat er een delegatie naar Oeganda kon afreizen. En we waren weer nodig! Nog steeds heeft de regering geen salarissen betaald. Omdat dit voor ons niet haalbaar is om te betalen, hebben we al eerder besloten om de kliniek een poosje te sluiten tot ongenoegen van het district. Daarom hebben we bij aankomst een pittig gesprek met de districtregering gehad. Er wordt ons uitgelegd, dat wij een unieke positie in Oeganda innemen en zij ons niet kunnen onderbrengen onder een categorie. Wij besluiten met elkaar om onafhankelijk te worden en onze ‘eigen broek te gaan ophalen’. Ons doel van de kraamkliniek is het terugdringen van moeder- en kindersterfte. En dit geldt voor alle lagen van de bevolking. Daarom moet de kliniek toegankelijk zijn voor iedereen en dus ook betaalbaar voor iedereen. Maar met deze inkomsten kunnen we niet alle salarissen betalen. We hebben naar mogelijkheden gezocht om inkomsten te creëren uit andere bronnen en ons oog is gevallen op de agrarische sector.

November 2017:
In november zijn we, Jorien, Ineke Naber en Mariëtte weer naar Oeganda gegaan.

Na ons vorig bezoek waren er toch weer wat problemen rondom de familie geweest. Er werd ook verteld dat wij, de Nederlandse delegatie, geen vertrouwen in Elijah hadden. Niet wetend wie dit in de wereld geholpen heeft, waren wij genoodzaakt om met de community te communiceren. Dit deden we tijdens de missen, waar we veel mensen konden bereiken.